kasia and przemo

Paryż przywitał nas aleją Pól Elizejskich i Łukiem Triumfalnym. Zachodzącym słońcem i temperaturą jakby wyższą niż w Glasgow:). Ludzie u których mieliśmy się zatrzymać niby nie mieszkali już w Paryżu a pod nim, ale jakoś nie mogliśmy odnaleźć różnicy pomiędzy miastem a jego obrzeżami :)
Pierwszy dzień w mieście zakochanych zaczęliśmy od zakupu bagietki w lokalnej piekarence, których jest na pęczki, co krok. No może i we Wrocławiu też pieczywo można kupić na każdym kroku, ale raczej Hert nie oferuje świeżo wypiekanych chrupiących bagietek, czy innych przepysznych bułeczek. Potem przyszła pora na ser i wino. Jako że nowe smaki straszne nam nie są;) na pierwszy ogień poszedł kozi ser z czarną pleśnią - Selles-sur-cher - znakomity wybór. Ser o bardzo subtelnym lecz zdecydowanym smaku, który miło pozostawał w ustach.
Szukając miejsca na nasze śniadanko troszkę pobłądziliśmy wychodząc z metra i wyszło nam się w przeciwnym kierunku niż chcieliśmy iść:). Nazwa ulicy się zgadzała z tą na mapie więc ruszyliśmy - ale w przeciwnym kierunku!!!  Gdy znów chcieliśmy zobaczyć na mapie nasze połóżenie, podszedł do nas człowiek i po francusku (jakże by inaczej :) ) próbował nam pomóc. W końcu jednak wsiedliśmy w autobus i przejechaliśmy nim do punktu wyjścia by znów rozpocząć spacer w kierunku La coulée verte.  Deptak, nad ulicą z otoczony roślinnością do przebiegnięcia i do krótkiej przerwy na bagietkę. My siedliśmy na ławeczce jak inni i zajadaliśmy się naszym serem w bagietce, popijając różowym winem.

Po śniadaniu ruszyliśmy w stronę dzielnicy żydowskiej - jednego z ulubionych miejsc w Paryżu naszych hostów. Gdy już dotarliśmy na miejsce zaskoczyło nas podobieństwo do Wrocławskiej dzielnicy czterech wyznań. Trochę jakby ktoś nałożył ul. św. Antoniego na Włodkowica i sporo, sporo powiększył :D.

Cały pierwszy dzień chodziliśmy po miesicie włócząc się i podziwiając architekturę, kościoły, przerywając spacer co chwilę... w cukierniach. Mnie kusiły najbardziej bezy - ogromne jak bochenki chleba z dodatkiem kakao, Przemo nie mógł się oprzeć tarteletkom z orzechami w toffie. Słodkości dosłownie przyciągały nas za każdym razem do witryn a następnie podstępnie jak magnez do środka :). No i tak słodko przeszliśmy pod Notre Dame.

Kolejka chętnych do wejścia, aż zakręcała, a wydawało by się, że to październik i mało turystów. W drodze do wieży Eiffela, chcieliśmy jeszcze zobaczyć Pont des Arts - Most Sztuk Pięknych, który to umiłowali sobie zakochani wieszając na nim kłódki. Zupełnie jak na Moście Tumskim! Tyle, że ten paryski jest ze 3 razy dłuższy i wisi na nim o wiele wiele więcej kłódeczek. Z daleka wygląda to tak, jakby most po obu stronach był pokryty złocistą folią, gdy podchodzi się bliżej można zobaczyć masę kłódek poprzyczepianych po bokach do siatki.

Pod wieżą zdążyliśmy porobić kilka zdjęć o zachodzie słońca, posiedzieć na trawce popijając resztę wina ze śniadania i ruszyliśmy w kierunku statuy wolności, która jest mniejszą kopią tej ofiarowanej USA. A wieczorem to już tylko szybko pod Moulin Rouge. Ulica a wzdłuż niej liczne kluby nocne i sklepy da dorosłych, nam jakoś amsterdamska dzielnica czerwonych latarni wydaje się ciekawsza ;p.

Kolejnego dnia mieliśmy obudzić się wcześniej i wyjść z samego rana by pochodzić po Montmartre, dzielnicy afrykańskiej i może odwiedzić Luwr. Ale nic z tego. Spaliśmy po całym dniu chodzenia jak dzieci do 10. Wygramoliliśmy się z łóżka i po małej kawie pojechaliśmy do dzielnicy artystów by zjeść smaczne bagietkowo serowe śniadanie pod Sacré-Cœur z widokiem na Paryż. Połaziliśmy po wąskich uliczkach z których już klimat artystycznej bohemy dawno wyparował lecz wciąż przyciąga masę turystów gotowych zapłacić krocie za kawę w knajpkach wzdłuż ulic.



Ostatni dzień w Paryżu to dzień sztuki. Pojechaliśmy do Centrum Pompidou by zwiedzać muzeum sztuki współczesnej. Osobniki z EU do 25 roku życia wchodzą za darmo. No to się załapaliśmy. 2 piętra pełne sztuki z ostatniego wieku, alkowy pełne kubizmu, surrealizmu, ekspresjonizmu. No i panorama miasta z ostatniego piętra.
Po muzeum już tylko szybka droga na lotnisko i frruuuu do Hiszpanii. A w Hiszpanii ...

- mogłoby nam się pierwsze jadące auto zatrzymać...

Po konkretnym tygodniu na początku czerwca, w ciągu którego miałem 64h pracy:) (Kasia 45), zrobiło się trochę luźniej w hotelu więc trochę złapaliśmy oddech.
W jeden z ostatnich wolnych dni wybraliśmy się - znowu... ;) - do Inverness, tym razem głównie w poszukiwaniu butów. Przy okazji pospacerowaliśmy sobie po mieście, kupiliśmy kilka budyni w polskim sklepie i tak spacerując... stwierdziliśmy, że chętnie weszlibyśmy do jakiejś restauracji na indyjskie jedzenie. Jest ich pare w Inverness, więc wybraliśmy taką, której menu brzmiało zachęcająco... ależ błąd:D. Restauracja była zupełnie pusta, kelnerka z polskimi korzeniami sprawiała wrażenie przerażonej, a jedzenie było... bez smaku. Dhall przypominał zupę zagęszczoną zupę z kostki rosołowej z soczewicą, a okra, która wyglądała świetnie smakowała jak woda. Trochę się zawiedliśmy, ale oprócz prawie 20Ł zostawiliśmy też swoją opinię na temat jedzenia... ;) Zrekompensowaliśmy to sobie przed powrotem relaksując się w basenie, saunie i jacuzzi :).

Siedząc sobie w tym jacuzzi, rozmawialiśmy, że fajnie byłoby się gdzieś wybrać razem z Orsi i Attim, którzy są chyba najfajniejszymi ludźmi, z którymi pracujemy, ale że nigdy nie mamy razem dni wolnych. I proszę… dzień później sprawdzamy grafik na następny tydzień, a tam mamy wszyscy we czwórkę wolne popołudnie i cały kolejny dzień :D. Jak na zawołanie! Wybraliśmy się więc pod namiot do Glen Nevis (gdzie kręcono Braveheart!), Steall Falls konkretniej. I było świetnie! Musieliśmy przekroczyć rzekę ;), rozpalaliśmy ognisko chyba z godzinę… i kiedy wszyscy już zwątpili, że uda się coś zjeść Kasia pokazała co potrafi i ognisko zapłonęło, a na ruszt poszło mięso razem z naszymi wege kiełbaskami i wege stekami!:D

Kolejnego dnia mieliśmy w planach wspinaczkę na najwyższy szczyt w Wielkie Brytanii – Ben Nevis. Po rozmowach do później nocy, wstaliśmy o 6.00 rano i… musieliśmy znowu przekroczyć rzekę ;). Wróciliśmy na parking, wskoczyliśmy do auta i podjechaliśmy do miejsca, z którego zaczęliśmy się wspinać. Ależ było ciężko do połowy drogi! :D. Na szczęście mieliśmy ze sobą kanapki dla Scooby Doo! Za połową weszliśmy we mgłę i chmury I nie było już za dużo widać… na szczęście przed szczytem trochę się rozpogodziło i mogliśmy zobaczyć widok z góry… na szczęście przede wszystkim dla Attilli, który wchodził na Ben Nevis piąty raz i liczył, że w końcu zobaczy coś więcej niż białą ścianę mgły i chmur… udało się!:) Mogliśmy więc popatrzeć na świat z góry, stojąc na śniegu, który leżał już nieopodal szczytu, na przełomie czerwca i lipca ;). Gdy schodziliśmy rozpogodziło się jeszcze bardziej, więc otoczyły nas piękne widoki i zejście było bardzo przyjemne. Wyszło nawet słońce, więc spaliliśmy sobie wszyscy ryjki:D. Wejście i zejście zajęło nam niecałe 8h, ale po drodze w dół zrobiliśmy sobie jeszcze przerwę, w trakcie której większości z nas przydrzemało się kilkanaście minut:).  Niewyspani, zmęczeni i o ciężkich nogach wróciliśmy do domu;).

Dobrze czasem odpocząć od pracy w hotelu... ;).

W końcu! Od kilku dni mamy ładną pogodę:) Nie wiem czemu nie wydaje mi się przypadkiem, że najgorszy maj od 70 lat w Wielkiej Brytanii przytrafił się akurat kiedy my tutaj jesteśmy…
Ale, ale! W końcu przecież musiało się rozpodzić:). No I jest dwadzieścia parę stopni, świeci słońce i zdecydowanie w końcu chce się wychylić nos z domu. Co robimy więc w wolnym czasie?
Dopóki była beznadziejna pogoda to głównie graliśmy w scrabble i oglądaliśmy filmy, a w wolne dni jechaliśmy do miasta. No i jeszcze chodziłem trochę ogrywać Romana w ping-ponga ;). Mamy też w hotelowym pakiecie darmowe bilety na basen i na kort tenisowy. Z basenu korzystaliśmy już wcześniej, a wczoraj wyskoczyliśmy w końcu pograć w tenisa, chociaż przypominało to bardziej grę w “komu uda się przebić na drugą stronę”, bo ja ten sport uprawiałem pierwszy raz:D.
W końcu można zjeść śniadanie na powietrzu… słońce, pyszna kawa i kanapka dla Scooby Doo :D z 4 kromek – jajko, ser, sałata I pesto z czosnku niedźwiedziego, który rośnie tu sobie w ilościach nie do zebrania :D.


W ogóle to chyba nic lepszego nam się nie mogło przytrafić niż mieszkanie z Romanem :). Dwa dni temu pożyczyłem od niego rower żeby trochę pojeździć. Z “trochę pojeździć” zrobiła się niezła jazda, bo wybrałem się w górki i… było niesamowicie! Prawie dwie godziny ciągłego podjazdu pod górę! W pewnym momencie moje mięśnie odmawiały posłuszeństwa na tyle, że musiałem robić przystanki co kilkanaście sekund, a pod koniec nie byłem już w stanie jechać i wspinałem się pieszo prowadząc rower. Na każdego wytrwałego czeka jednak w końcu nagroda… i nie, nie mówię o trzęsących się ze zmęczenia udach, ale o 20 minutach ciągłego, szybkiego zjazdu w dół! :D Coś nie do opisania...