kasia and przemo

[PL] Długo zastanawialiśmy się ile dać sobie czasu pomiędzy Szkocją, a wylotem do Azji. Na początku dawaliśmy sobie 3 tygodnie, a koniec końców zdecydowaliśmy się zostać w Polsce ponad miesiąc. Dużo mieliśmy pomysłów jak spożytkować ten czas, ale jakoś nie chciało nam się nigdzie za bardzo ruszać, bo było zimno. Tydzień spędziliśmy leniwie w Świnoujściu i nawet pomimo beznadziejnej pogody rewelacyjnie było odpocząć po pół roku w Fort Augustus. No może tylko trochę przesadziliśmy z ilością wypitego piwa :P. Myślę, że to przez pogodę. Ale chodziliśmy też trochę na spacery ;).Później trochę gotowaliśmy, chodziliśmy na basen, na koncerty, do kina i korzystaliśmy z tego wszystkiego co oferuje miasto, a czego brakowało nam przez ostatnie kilka miesięcy. Jakoś tak dziwnie wyszło, że byłem przez cały ten miesiąc przeziębiony. Mając tyle czasu odkładaliśmy pakowanie i wszystko co związane z wyjazdem na później, no i teraz będziemy mieć kilka dni na wariackich papierach. Udało nam się tylko rowery oddać do serwisu wcześniej – na szczęście – i wszystko co wymagało regulacji zostało wyregulowane, a wymiany, wymienione. Jakoś tak się stało, że wyszło tego całkiem sporo, szczególnie na rachunku, ale przynajmniej istnieją większe szanse, że się coś nie popsuje pośrodku niczego. No i Kasia ma w końcu błotniki. I nóżkę znowu.
Ostatnich kilka dni spędziliśmy w Barcelonie. Późno przylecieliśmy, więc przespaliśmy się na zimnej podłodze lotniska w Gironie, a rano gdy tylko wyszło słońce, poszliśmy pod bezchmurnym niebem łapać stopa. Oprócz nas na ten sam pomysł wpadły jeszcze 4 osoby, ale po pół godziny dwie dziewczyny zrezygnowały. Lotnisko w Gironie jest trochę wymarłe, ale w końcu zgarnęła nas do Barcelony za darmo taksówka :). Ostatnio taksówką za free jechaliśmy w Iranie, już zdążyliśmy zapomnieć, że tak się da.
Zatrzymaliśmy się u Quima – brata Jordiego. Z Jordim zaprzyjaźniliśmy się w Forcie, gdy przez dwa miesiące pracował z nami w Lovacie. Jordi teraz jest w Edynburgu i trochę nam było smutno, że go z nami nie ma, ale chyba jemu było bardziej, gdy on był w UK, a my włóczyliśmy się po jego ulubionych zakątkach, piliśmy piwo z jego bratem i poznaliśmy jego mamę. Ale przecież przyjedziemy tam jeszcze kiedy Jordi będzie na miejscu! Quim pomimo braku czasu niesamowicie się nami zaopiekował i znalazł czas żeby wieczorami się z nami przespacerować i wyskoczyć na piwo. A ostatniego dnia wstał z nami o 5.45 żeby odprowadzić nas na dworzec, niesamowite!
Dziesiątki kilometrów zrobiliśmy spacerując po Barcelonie i gubiąc się w uliczkach. A najbardziej podobało nam się na La Boqueria, targu przy jednej z najbardziej turystycznych ulic. Pełnym kolorowych owoców i warzyw z całego świata. Kupowaliśmy figi na kilogramy i piliśmy soki z mango ;). Ale przecież my uwielbiamy bazary wszelakiej maści…
Teraz zostało nam kilka dni przed wylotem i szczerze, to nie możemy się już doczekać! Musimy się tylko zebrać w sobie na te ostatnie dni i trzymać się rozpisanego harmonogramu na następne dni :P – tak, rozpisaliśmy sobie taki, żeby jakoś się z tym wszystkim wyrobić:).

[EN] We were wondering for long, how many weeks should we give to ourselves between Scotland and our flight to Asia. In the beginning it were 3 weeks, but finally we decided to stay in Poland over a month. We had many ideas how to manage this time, but finally we didn’t feel like going anywhere, because it was a bit cold. We spent a lazy week in Swinoujscie and even if weather was a crap that was great to take a rest after 6 months in Fort Augustus. Uhm, maybe we just drank too many beers during that ‘rest’ :P. I think it’s just because of weather. But we’ve done also a few walks :P.After that we were cooking a bit, going to swimming pool, to the concerts, cinema and we were getting advantage of anything what is available in the city and what we missed for last few months. Somehow weirdly it happened, that during whole that month I’ve had a cold. Because we had that much time, we were leaving packing and everything about our trip for later, and now we will have a bit crazy last few days. The only thing we’ve done was leaving our bikes in service – luckly – and everything whad needed to be fixed is fixed, and what needed to be changed is changed. Somehow it was quite a lot of things, and on the bill even more, but at least we hopefully will not stuck in the middle of nowhere with something not working. And Kasia finally has mudguards. And a stand, back.
For last few days we went to Barcelona. We arrived lately, so we spent a night on the cold floor of Girona airport and in the morning just after sunrise we left the building and began hitchihiking with lovely blue sky above us. Another 4 people had the same idea, but two girls gave up after half an hour and walked away to take a bus. Girona airport seems to be a little bit not alive, but finally taxi gave us a lift for free to Barcelona :). Last time we hitchhiked in taxi in Iran and we almost forgot that this is possible.
We stayed with Quim – Jorid’s brother. With Jordi we became friends in Fort, when during two months we worked together in Lovat. Jordi is now in Edinburgh what makes us a little sad, but I think he was more, as that was him who was in UK, when we were exploring his favorite places, drinking beer with his brother, and met his Mom. But we will definitely will back to Barcelona when he will be there, so there is nothing to worry about! Quim was warking a lot, but even then he did his best to take care of us and he found some time to spent a while with us. And in the last day he woke up with us at 5.45 to accompany us to the station… he is amazing person!
We made dozens of kilometers walking in Barcelona and getting lost in these little streets. But our favorite was La Boqueria, street market next to the one of the most famous streets. Full of colourful fruits and vegetables from all over the world. We were buying kilograms of figs and drinking juices from mango ;). But it was no surprise, ‘cause we love all kinds of streets markets…
Now we have a few days before our flight and honestly, we can’t wait to go! We just must motivate ourselves for these last few days and follow schedule for these days :P – yes, we made one, just to organise it a little:).

25.10.12 - 30.10.12

Z Hassi Labied wychodzimy prawie 3km do głównej drogi. Próbujemy złapać stopa do Rissani, aż po pół godziny zatrzymuje
się autobus ze szkolną wymianą marokańsko-francuską. Jadą prawie do Meknes, co jednak nie do końca jest nam po drodze do Marrakeszu, ale mogą podwieźć nas do Errachidii, robiąc po drodze jeszcze prawie godzinny postój w Rissani. Znajomy Mohammeda, którego poznaliśmy wczoraj radził nam dojechać do Marrakeszu już dzisiaj ze względu na święto, twierdząc że od jutra ciężko będzie nam złapać stopa, a autobusy nie będą jeździć. Jako, że sam podróżuje w ten sposób - przejechał autostopem też Europę z Hiszpanii do Finlandii - bierzemy jego wskazówki serio. Kiedy wysiadamy w Errachidii jest już po 13:00, a przed nami ponad 500km. Decydujemy się wsiąść do autobusu i drogę do Marrakeszu pokonać w ten sposób, szczególnie że stąd autobusy lokalnych przewoźników są o ponad 1/3 tańsze niż tych bardziej popularnych z okolic Merzougi. Autobus odjeżdża o 18:30, więc kilka godzin spędzamy chodząc po niekończącym się bazarze, jako że dziś jest dzień targowy :).
Do Marrakeszu dojeżdżamy ok. 4:30. Czekamy do wschodu słońca, jemy śniadanie na Jamaa el-fna i idziemy spać na nasz ulubiony dach:). Gdy popołudniu wychodzimy się przespacerować, trudno nie zauważyć, że to dziś zaczęło się Aid el Adha. Ciągnięte przez osły wozy z dwumetrowymi kopami owczej skóry, głowy palone na ogniu w uliczkach souku, kawałki mięsa walające się po medinie... i wszystko pozamykane. Wieczorem jednak dziesiątki kucharzy wychodzi na Jamaa el-Fna, rozstawiają stoiska jak co dzień i show zaczyna się na nowo.
Dwa dni spędzamy włócząc się po Marrakeszu, robiąc ostatnie zakupy i upajając się wieczornym klimatem na Jamaa el-Fna.
Kolejnego ranka wstajemy, pakujemy się i zbieramy w drogę na lotnisko. Gdy próbujemy znaleźć autobus podążający w naszym kierunku, zatrzymuje się busik i pyta czy wybieramy się na lotnisko, bo on też tam jedzie i może nas podrzucić. To tak chyba na koniec, żebyśmy zapamiętali Maroko z dobrej strony :), choć ten wyjazd jest zdecydowanie bardziej udany od poprzedniego. Chyba nawet troszkę zaczęliśmy lubić Maroko;).
Wczesnym popołudniem lądujemy w Sewilli. Mijamy znane nam już uliczki, ulubione zakamarki, znów ten sam hostel...
Nieco inna jest Sewilla miesiąc później... jest chłodniej. Gazpacho też nie smakuje tak, jak gdy gasiła pragnienie w upalny dzień. To nic! Sewilla to jedno z tych miast, w których zakochaliśmy się od pierwszego wejrzenia! Znów gubimy się w uliczkach, znów dos cervezas co krok, znów przychodzimy na tapas w nasze ulubione miejsce...
Kolejnego ranka, jeszcze w ciemności nawzajem spychamy się z łóżek:). Mokniemy przechodząc przez miasto, dojeżdżamy na lotnisko i w ulewie startujemy do Barcelony.
Kilka godzin między lotami wystarcza nam, aby przejść się do pobliskiego El Prat i zrobić piknik :). Po kilku kolejnych godzinach lądujemy pod kilkoma warstwami szarych chmur w Glasgow. Mijamy kontrolę paszportową, a gdy przechodzimy przez drzwi w ramiona wpada nam Karola... rodzice przyjeżdżają w odwiedziny :).

...a w Hiszpanii wylądowaliśmy późnym wieczorem. Gdy dotarliśmy do centrum Sewilli dochodziła północ.
To niesamowite uczucie przenieść się z chłodnej i deszczowej Szkocji na wciąż gorące w październiku południe. Kurtki wraz z cieplejszymi ciuchami wrzucamy na dno plecaków, a wyjmuemy krótkie rękawki oraz wszystko co najlżejsze i najbardziej przewiewne. Soczystą szkocją zieleń zamieniamy na wysuszony krajobraz i wszechobecne palmy.
Wysłaliśmy sporo maili do ludzi z Sewilli przez couchsurfing, niestety wszystkie z negatywnym skurtkiem. Hiszpania chyba w ogóle jest ciężka pod tym względem, tak samo jak pod względem autostopu. Szukamy więc nocą jakiegoś stosunkowo niedrogiego, jak na Sewillę hostelu. Jeden zamknięty, drugi full, trzeci... w trzecim mamy szczęście. Stargowujemy cenę prawie o połowę i zostajemy za sensowną - jak na Sewillę - cenę. Wychodzimy jeszcze na spacer w poszukiwanie sklepu, Wszystkie jednak są już o tej godzinie zamknięte, ale ulice tętnią życiem i zamiast sklepów jest dookoła cała masa pootwieranych barów. Spragnieni wstępujemy do jednego z nich na piwo, z niemałym zaskoczeniem płacąc za nie kilka razy mniej niż w Szkocji czy Paryżu. Po kilku miesiącach w drogiej Wielkiej Brytanii to spora różnica. Szczególnie, że Hiszpania w wielu przypadkach jest tańsza niż Polska...
Kolejne 3 dni w Sewilli to długie, kilometrowe, niekończące się spacery klimatyczną, starą częścią miasta. Magiczną i poplątaną. Po kilku dniach wciąż zdażało nam się zgubić w drodze do domu i musieliśmy ratować się mapą. Błękitne niebo i południowe temperatury... cóż za zmiana! Do tego stopnia poczuliśmy klimat, że i nasze dni zaczęły upływać hiszpańskim rytmem. Leniwe poranki, siesta i bardzo długie wieczory.
Niewątpliwie warto przerzucić się na hiszpański rytm, szczególnie że zdecydowaną atrakcją jest tutejsza kuchnia. Taka jaką lubimy - prosta, ale aromatyczna i niesamowicie smaczna! W końcu więc zaczynaliśmy dnie kawą i tostem, w którego wtarty jest pomidor (lub polany zmiksowanym) i oliwą z oliwek. Popołudniem orzeźwialiśmy sie Gazpacho, czyli najbardziej niesamowitą i orzeźwiającą zupą na chłodno jaką jedliśmy w życiu! A do wieczora wstępowaliśmy się ochłodzić do barów na piwo i tapas - czyli hiszpańskie przekąski, które są świetną opcją, bo porcja jest mała i niedroga, a można spróbować ogromną ilość andaluzyjskich przysmaków!:) No i wieczorna Sangria oraz jej pochodne... wyjątkowo przyjemnie spędziliśmy nasz andaluzyjski czas:) Ach, potrzebowliśmy takich wakacji! ...no ale to na tyle Sewilli - obowiązki wzywają;) Maroko!