kasia and przemo

No to się ruszyliśmy. W pierwszej chwili z miasta chcieliśmy wyjechać rowerami, wstać w środku nocy i zacząć o 5.00, co dałoby nam większe szanse przeżycia w szalonym spektaklu, zwanym ruch uliczny w Bangkoku. Ale gdy okryliśmy, że całkiem niedaleko miejsca, w którym mieszkamy jest dworzec kolejowy Bang Sue, stwierdziliśmy że lepiej sobie darujemy. Wyjechaliśmy więc pociągiem ok. 80km do Ayutthaya, dawnej tajskiej stolicy. Zaskoczyła nas trochę cena biletu, bo wynosiła ona 14 baht (wg naszego przelicznika  1,50zł). Żeby jednak nie było tak super, w pociągu konduktor skasował nas za rowery - po 100 baht od sztuki. Wyskoczyliśmy w Ayutthaya, ktoś pokierował nas na przeprawę na drugą stronę rzeki, to poszliśmy. Zatargaliśmy rowery po schodach na pomost, później wgramoliliśmy się z nimi na niewielką łódkę. Oprócz nas było kilkanaście innych osób i kolejne dwa rowery. Płynąc już na drugi brzeg zauważyliśmy kilkadziesiąt metrów dalej most...

...Miasto aniołów, wielkie miasto, wieczny klejnot, niezdobywalne miasto boga Indry, wspaniała stolica świata wspomaganego przez dziewięć pięknych skarbów, miasto szczęśliwe, obfitujące w ogromny Pałac Królewski, który przypomina niebiańskie miejsce gdzie rządzi zreinkarnowany bóg, to miasto dane przez Indrę, zbudowane przez Wisznu.
Czyli pełna nazwa Bangkoku - wzięliśmy z Wikipedii ;).
Fajnie jest. Do tego stopnia, że nie będziemy stąd uciekać szybko busem do Laosu, bo taki mieliśmy plan, a dojedziemy do niego po prostu przez Tajlandię. Lubimy Tajlandię, bardzo!
Bangkok jest całkiem niemały. Na pierwszy rzut oka, z daleka, wydaje się duży. A gdy się już wejdzie w miasto jest... ogromny nie do opisania! Wystarczy taki Wrocław sobie pomnożyć razy piętnaście albo dwadzieścia i wypełnić Sky Towerami, autostradami, włożyć metro podziemne i takie co śmiga po wiaduktach. Ze wszystkich wrocławskich centrów handlowych zrobić jedno i rozmieścić takich kilkanaście. Ale to nie znaczy, że nie ma Azji. Azja jest wszechobecna - w ulicznym jedzeniu co krok, rykszach, buddyjskich ołtarzykach i przede wszystkim ogromnym tajskim uśmiechu!
Szczerze mówiąc mamy zupełnie inne doświadczenia niż sporo ludzi, którzy opisywali nam nieprzyjaźnie Bangkok. Może to też dlatego, że interesuje nas co innego, w trochę inny sposób odkrywamy miasto? Nie mieszkamy na KhaoSan, w ogóle nie interesuje nas ta część miasta (chociaż byliśmy z ciekawości zobaczyć jak wygląda tajski paharganj) i nie biegamy "oglądać z ciekawości" wieczorem klubów wypełnionych białymi wśród porozbieranych Tajek. Bo po co? W zamian mamy zupełnie inne, przepyszne wspomnienia!
W ogóle dopadł nas Jet Lag. Określenie, którego do tej pory nie znaliśmy - w sensie słyszeliśmy, ale nie doświadczyliśmy, bo w sumie nie udało nam się jeszcze nigdy złapać stopa, który jechałby tak szybko żeby przekroczyć w parę godzin kilka stref czasowych :). Tak, pierwszy raz lecieliśmy tak daleko i w sumie dużo fajniej (dużo fajniej!) przemieszcza się powoli, no ale jak się ma tyle czasu ile się ma, to nie zawsze można sobie na to pozwolić. No więc mieliśmy ten Jet Lag. Pierwszego dnia obudziliśmy się o 14.00, a kolejnej nocy nie mogliśmy spać w ogóle. Więc nie zmrużyliśmy oka, a o 7.00 rano pojechaliśmy do miasta. No i łaziliśmy sobie od 7.00 do 17.00. Nie wiem jak my to zrobiliśmy, że daliśmy radę w takiej temperaturze. Tylko, że na drugi dzień bolały nas łydki :). Gdzie nas nie było? Byliśmy na Chinatown, w dzielnicy Little India zjedliśmy świetną Dosę, a później nawet na Khao San nas wywiało. Trochę nas zaskoczyły odległości, tzn. mapa nas trochę zmyliła, bo dostaliśmy mapę wielkości jak mapa Wrocławia, to nam się wyobraziły odległości w tej samej skali, a tu miasto 10x większe i odległości też. Ledwo doczołgaliśmy się z powrotem do metra :).
Na drugi dzień ja nie mogłem się podnieść z łóżka (Jet Lag nie odpuszczał, mimo nieprzespanej poprzedniej nocy i dnia jak opisany wyżej, obudziliśmy się o 4.00 rano i mieliśmy dalej problemy z zaśnięciem), a Kasia pojechała z Kob i jej córkami pojeździć rowerami po parku. Tą część właśnie ona powinna opisać, ale pewnie już słyszeliście jak jechała za samochodem Kob po czteropasmowej drodze 40km/h? I skręcała przez największe na świecie skrzyżowanie? Nie? To Wam jeszcze nie opowiadała?! :)
Po południu znów pojechaliśmy do centrum, przeszliśmy się najdłuższą na świecie ulicą, powchodziliśmy do największych na świecie szoping moli i zwiedzalismy największe na świecie muzemu kultury i artu, rewelacyjne z resztą! Wieczorem ze stacji metra postanowiliśmy wrócić do domu okrężną drogą, jak zwykle trochę nam nie wyszło i się zgubiliśmy :). Na szczęście istnieje tutaj instytucja motoru, który jest taksówką i za 20 bahtów zostaliśmy podrzuceni na motorach pod dom. Tzn. prawie pod dom, bo wysiedliśmy nie tam gdzie trzeba i musieliśmy przejść jeszcze dłuuugą prostą. A raczej musielibyśmy, bo spytaliśmy kogoś o drogę, poszliśmy w swoim kierunku, a ten po chwili nas dogonił na motorze i z uśmiechem podrzucił nas pod dom (już ten właściwy) - we trójkę na motorze jak rasowi Azjaci;). Takich właśnie Tajów spotykamy, albo takich którzy uśmiechają się od ucha do ucha jak robimy kolejne zdjęcia owoców i warzyw na bazarze. W ogóle uśmiechają się do nas na okrągło. To i my się do nich uśmiechamy. I jakoś tak bardzo miło się robi. Sporo nas w ogóle zaskakuje po doświadczeniach z Indii albo Maroko. Byliśmy wczoraj też na weekendowym bazarze i przy knajpkach wręczali nam menu. Jak nam się nie spodobało to im oddawaliśmy i szliśmy dalej, a oni je od nas brali, kiwali głową i jak to mają w zwyczaju uśmiechali się na szerok. W Maroko by nas nie chcieli puścić albo by się obrazili i burczeli coś pod nosem. A dzielnica w której mieszkamy do najbardziej turystycznych nie należy, bo przez tych kilka dni nie widzieliśmy w promieniu kilku km po których lokalnie się poruszamy ani jednego białego.
Zostaliśmy w Bangkoku aż do dzisiaj, bo czekaliśmy aż Nawin wróci z pracy z północnej Tajlandii, żeby móc się z nim zobaczyć - to dzięki niemu poznaliśmy Kob i jej córki, no i mamy gdzie się w Bangkoku zatrzymać. Wyskoczyliśmy więc rano z Nawinem, jego żoną na lunch, dołączyli do nas Kob z mężem i jeszcze kilku znajomych. Świetne jedzenie, za które nie pozwolili nam zapłacić...
 Resztę dnia robiliśmy drobne zakupy do wsadzenia w sakwy. No więc jutro w końcu ruszamy. Ciekawe jak nam się będzie jechać :). I jak się będą trzymać rowery? Uświadomiliśmy sobie właśnie, że nie jesteśmy tak do końca dobrze przygotowani. Mamy tylko dwie zapasowe dętki, ale to pół biedy, nie mamy żadnych zapasowych szprych ani nawet do nich klucza, więc jak nam pójdzie szprycha to usiądziemy i będziemy czekać na autobus. Tfu tfu, nie zapeszać. Wszystko przed nami. Jutro ruszamy w stronę północnej Tajlandii. Tylko jak my będziemy spać w namiocie w takich temperaturach?
Pisaliśmy już, że lubimy Tajlandię?

Od czego zacząć notkę? Od wyjazdu ze Szkocji, a może już od pierwszego oddechu gorącym, mokrym powietrzem w Bangkoku?
Ten wyjazd chyba zaczął się dopiero gdy uświadomiliśmy sobie jak bardzo nie mamy pojęcia o rowerach i jak wielka niewiadoma nas czeka, począwszy od skompletowania sprzętu, zapakowania roweru do samolotu, nadania go, po wciąż nurtujące nas pytanie - jak my będziemy spać?:)
Z Fortu wyjechaliśmy 5 stycznia z przeświadczeniem, że mamy jeszcze 2 tygodnie, więc czasu będzie sporo by kupić rowery i wszystkiego się dowiedzieć. Jednak już w Glasgow Jowita, u której zostaliśmy na noc delikatnie sprowadziła nas na ziemię pożyczając nam książki o tym jak rower serwisować. Nasz Polski czas ukrócił się jeszcze bardziej, bo pierwszy tydzień spędziliśmy z mamą Przemka w Świnoujściu. Padał deszcz.
Gdy zrobiła się konkretna zima, we Wrocławiu byliśmy prawie codziennie dokupując kolejne artykuły, zawożąc, odbierając rowery z serwisu,  znów coś dokupując.
Nie ominęło nas również szczepienie się na te wszystkie najpotrzebniejsze choroby w Azji.
Gdy większość była już opanowana (a przynajmniej tak nam się wydawało) przyjechali do nas Daria z Tomkiem, których już prawie rok nie widzieliśmy! Niestety jak z DarioTomkami czas upłynął strasznie szybko...
No i w poniedziałek zaczęło się szaleństwo! Wciąż mieliśmy sporo do zrobienia / kupienia / przygotowania, czas jakoś nie chciał współpracować i był to najzimniejszy dzień naszego pobytu w Polsce - śnieg non stop i grubo poniżej zera. Zmarznięci wieczorem wróciliśmy do domu by zacząć się pakować - siebie i rowery ma się rozumieć :) 

Nie wiedzieć czemu, patrząc na nasz sposób bycia, spędziliśmy właśnie dopiero pierwsze święta i sylwester poza "domem". Zacudzysłowiłem to, bo nasz dom jest tam, gdzie jesteśmy my, czyli aktualnie tutaj. W sumie moglibyśmy mówić "tutaj" gdziekolwiek byśmy się nie znajdowali. Dla większości jednak dom jest tam, gdzie spędzili większość bożych narodzeń, a tam nas w tym roku nie było. I w sumie prawie byśmy przegapili magię świąt, bo nikomu nie chciało iść się do lasu i szukać choinki, którą można by nocą ściąć, przytargać na domową podłogę, powiesić cukierki i zapalić lampki. A jednak... tutaj podchoinkowe prezenty dostawaliśmy zupełnie niespodziewanie trzy razy, mieliśmy dwie wigilie i prawie poszliśmy na trzecią ;). Roman zaskoczył nas smakową paczuszką zostawioną pod drzwiami naszego pokoju zanim czmychnął na święta, paczka pełna słodyczy i gadżetów zostawiona przez Caroline pod drzwiami naszego domu, na którą Kasia wpadła o 7 rano wychodząc do pracy, druga już z resztą od Caroline na te święta. Kolacja wigilijna w hotelu, no i ta, którą sami sobie sprawiliśmy - barszcz z torebki, który nam Roman zgodził się podarować :) z uszkami, pierogi ze skwarkami z wegetariańskiej kiełbasy ;), kapusta, piernikowe muffinki... :).
Wielkie dzięki wszystkim, którzy sprawili, że pomimo sporego natłoku pracy, znów święta zapamiętamy jako ciepły i serdeczny czas:).  
Trochę byliśmy zapracowani w ostatni tydzień grudnia, ale wszystko wyszło rewelacyjnie, a w sylwestra mieliśmy nawet swoje własne hotelowe squibs - fajerwerki!
Już ponad pół roku minęło odkąd zamknęliśmy za sobą drzwi we Wrocławiu żeby przyjechać tutaj. Udało nam się przełamać strach przed pracą w obcym kraju, choć do dziś pamiętamy jak z ugiętymi nogami pierwszy raz szliśmy z autobusu w stronę hotelu nie wiedząc do końca czego się spodziewać. A teraz już się tu zadomowiliśmy na tyle, że w kwietniu znów wracamy do Fort Augustus. Ale, ale... najpierw czekają nas 3 miesiące wakacji... :)

Tak sobie na to wszystko patrzę i myślę, że muszę sobie popisać, bo ostatnio nie przelewamy się tu za często. Maroko ciach, ciach, byle napisać, opisać i z głowy, bo czasu nie ma, bo w pracy jesteśmy ciągle, albo bo lepiej iść na spacer i oglądać tęczę stojąc w deszczu, a oglądając z drugiej strony błękitne niebo i słońce. Chociaż ostatnio to już nawet nie tak często, bo zima wyciąga do nas ręce i jest jak w ostatnie tutejsze lato - oglądamy granatowo-szare niebo przez krople ociekające po szybach, bo na tyle średnio przyjemnie, że psa by się z domu nie wygoniło jakbyśmy jakiegoś mieli :). Nawet nasz świętej pamięci kot chyba by nie miał ochoty na eksplorację trawnika. Zrobiło nam się tutaj totalnie jesiennie, że aż zaczęliśmy jesieni pomagać. Zaczęliśmy wolne dni spędzać gotując rozgrzewające zupy, dziobiąc wełnę, parząc herbaty, oglądając filmy albo doprawiając kolejnego grzańca - goździki, laska wanilii, pałeczka cynamonu, same słowa powodują, że zaczyna pachnieć... a Roman to już nawet zaczął kawę z czosnkiem pić - my jeszcze nie jesteśmy na tym etapie :).
Jakoś szybko minął nam tydzień z Kasi rodzicami. Podzieliliśmy się naszymi ulubionymi miejscami, w końcu pojechaliśmy na Skye i Glen Coe, a wszystkie nasze miejsca z tryskających wiosenną zielenią zmieniły się w lśniącą żółć, złoto i brąz, równie magiczne.
A wracając do kuchni, to jesień wzbudza ochotę na zupełnie inne smaki. Powróciła masala tea, polubliśmy imbirowe wino. Podświadomie chyba organizm wybiera sezonowe warzywa, bo zaczęliśmy przygotowywać marchewkę na 100 sposobów, zupę z brukwi i kardamonu, pieczoną dynię piżmową, albo ziemniaki z czosnkiem i oliwą z oliwek :). Jeszcze tylko kominka nam tu brakuje i byłaby jesień pełną parą!;) Zaczęliśmy do tego stopnia obchodzić jesień, że wczoraj obudziliśmy się o 12:40, co nie zdarzyło nam się od ponad pół roku :).
Ta kuchnia to też tak nie do końca przez przypadek, bo w listopadzie jak to w listopadzie dopadły nas urodziny i dostałem od hotelu niesamowitą wege książkę kucharską, z której wczoraj urzeczywistnił się pierwszy przepis... kolejny jesienny :) - niesamowita zupa z kasztanów! Urodziny to i tort, kilka jabłek na drzewie to i szarlotka... definitywnie jesień spędzamy jak zwykle... w kuchni... tylko jesiennych koncertów deficyt. W Polsce jesienne tygodnie mieliśmy wypchane koncertami, tutaj na wsi koncert dają co najwyżej ptaki albo sami sobie śpiewamy :). Ale to nic, na koncerty jeszcze będzie czas...

Nasz filmik z Maroko;), pod roboczym tytułem "Krunga Bunga w Maroko" bez finalnego tytułu;) do obejrzenia po kliknięciu w link:

25.10.12 - 30.10.12

Z Hassi Labied wychodzimy prawie 3km do głównej drogi. Próbujemy złapać stopa do Rissani, aż po pół godziny zatrzymuje
się autobus ze szkolną wymianą marokańsko-francuską. Jadą prawie do Meknes, co jednak nie do końca jest nam po drodze do Marrakeszu, ale mogą podwieźć nas do Errachidii, robiąc po drodze jeszcze prawie godzinny postój w Rissani. Znajomy Mohammeda, którego poznaliśmy wczoraj radził nam dojechać do Marrakeszu już dzisiaj ze względu na święto, twierdząc że od jutra ciężko będzie nam złapać stopa, a autobusy nie będą jeździć. Jako, że sam podróżuje w ten sposób - przejechał autostopem też Europę z Hiszpanii do Finlandii - bierzemy jego wskazówki serio. Kiedy wysiadamy w Errachidii jest już po 13:00, a przed nami ponad 500km. Decydujemy się wsiąść do autobusu i drogę do Marrakeszu pokonać w ten sposób, szczególnie że stąd autobusy lokalnych przewoźników są o ponad 1/3 tańsze niż tych bardziej popularnych z okolic Merzougi. Autobus odjeżdża o 18:30, więc kilka godzin spędzamy chodząc po niekończącym się bazarze, jako że dziś jest dzień targowy :).
Do Marrakeszu dojeżdżamy ok. 4:30. Czekamy do wschodu słońca, jemy śniadanie na Jamaa el-fna i idziemy spać na nasz ulubiony dach:). Gdy popołudniu wychodzimy się przespacerować, trudno nie zauważyć, że to dziś zaczęło się Aid el Adha. Ciągnięte przez osły wozy z dwumetrowymi kopami owczej skóry, głowy palone na ogniu w uliczkach souku, kawałki mięsa walające się po medinie... i wszystko pozamykane. Wieczorem jednak dziesiątki kucharzy wychodzi na Jamaa el-Fna, rozstawiają stoiska jak co dzień i show zaczyna się na nowo.
Dwa dni spędzamy włócząc się po Marrakeszu, robiąc ostatnie zakupy i upajając się wieczornym klimatem na Jamaa el-Fna.
Kolejnego ranka wstajemy, pakujemy się i zbieramy w drogę na lotnisko. Gdy próbujemy znaleźć autobus podążający w naszym kierunku, zatrzymuje się busik i pyta czy wybieramy się na lotnisko, bo on też tam jedzie i może nas podrzucić. To tak chyba na koniec, żebyśmy zapamiętali Maroko z dobrej strony :), choć ten wyjazd jest zdecydowanie bardziej udany od poprzedniego. Chyba nawet troszkę zaczęliśmy lubić Maroko;).
Wczesnym popołudniem lądujemy w Sewilli. Mijamy znane nam już uliczki, ulubione zakamarki, znów ten sam hostel...
Nieco inna jest Sewilla miesiąc później... jest chłodniej. Gazpacho też nie smakuje tak, jak gdy gasiła pragnienie w upalny dzień. To nic! Sewilla to jedno z tych miast, w których zakochaliśmy się od pierwszego wejrzenia! Znów gubimy się w uliczkach, znów dos cervezas co krok, znów przychodzimy na tapas w nasze ulubione miejsce...
Kolejnego ranka, jeszcze w ciemności nawzajem spychamy się z łóżek:). Mokniemy przechodząc przez miasto, dojeżdżamy na lotnisko i w ulewie startujemy do Barcelony.
Kilka godzin między lotami wystarcza nam, aby przejść się do pobliskiego El Prat i zrobić piknik :). Po kilku kolejnych godzinach lądujemy pod kilkoma warstwami szarych chmur w Glasgow. Mijamy kontrolę paszportową, a gdy przechodzimy przez drzwi w ramiona wpada nam Karola... rodzice przyjeżdżają w odwiedziny :).

Tafraout - Hassi Labied (22.10-25.10)

Na mapie obieramy całkiem prostą drogę z Tafraout do Igherm, stamtąd prosto do Taliouline, a później już dalej Agdz, Rissani i Merzouga.
Pierwsze auto zatrzymuje nam się po dobrych 30. minutach stania na wylocie z miasteczka, ale nie za daleko. Dokładniej - 4 km. Jako, że ruch jest żaden, postanawiamy przespacerować się w kierunku rozjazdu na Igherm z myślą, że może z przydrożnych wiosek ktos będzie jechał w tamtym kierunku. Słupki przy drodze z liczbą km dodają nam otuchy, że tak dobrze nam się idzie i pewnie niebawem dojdziemy aż do rozjazdu. Jednak po ponad dwóch godzinach marszu okazuje się, że słupki nas okłamują i przez ten czas przechodzimy w górę i w dół ledwo... 4,5km. Gdy powoli nasza woda zaczyna się kończyć zatrzymuje się auto. Tylko do następnęj wioski, ale dobre i te kilka kilometrów. Po kolejnej godzinie znów siedzimy w samochodzie, które ma nas podrzucić do rozjazdu, ale jak się w międzyczasie okazuje, kierowca jedzie w naszym kierunku i wysadza nas dalej niż sam jedzie. A mówiąc dokładniej, gdzieś zupełnie po środku niczego, we wsi o nazwie Ait Abdellach. Po drodze nie mijał nas żaden pojazd, żaden nas nie wyprzedzał. Pusta droga pośrodku gór. W oddali widać małe osady, które wyglądają jakby pamiętały czasy Chrystusa. I pewnie byśmy zostali tam na zawsze gdyby nie kamper z Francuzami! Mówiącymi po angielsku i jadącymi do Igherm! Starsze małżeństwo na emeryturze, korzystające z nadmiaru wolnego czasu podróżuje po Europie i tym łatwym kawałku Afryki. Byli nawet w Polsce, ale stan tamtejszych dróg zniechęcił ich do podróżowania po naszym kraju... :) Po dwóch godzinach wysadzają nas na drodze w stronę Taliouinne i... chcielibyśmy łapać stopa, ale nie jeździ nic. Gdy przez ponad godzinę przejeżdża jeden samochód, decydujemy się pojechać bardziej ruchliwą drogą na Taroudant. Co prawda robiąc pętlę zupełnie naokoło, ale lepsze to, niż zostać tu na wieki, bo tamtą drogą kompletnie nikt nie jeździ. Tak też robimy i... w stronę Taroudant ruch nie jest wcale większy. Przed nocowniem w Igherm ratuje nas pan policjant, najpierw z nudów spisując nasze dane z paszpotów, a następnie wsadzając do auta jadącego do Taroudant. Goście zabierają wszystkich jadących w tamtym kierunku i robi się takie małe grand taxi w pewnym momencie, a że nie był to stary mercedes, to było całkiem  niewygodnie, ale do przodu :). Goście gnają na serpentynach jakby się paliło, żołądki podchodzą do gardeł, a my zaczynamy właśnie wyścig ze słoncem. Bo słońce zachodzi ok. 18.00, a chwilę później jest już ciemno. Gdy dojeżdżamy na rozjazd w naszym kierunku, żegnamy się i łapiemy stopa dalej. Dość szybko przejeżdżamy kolejne 20km i obserwując jak słońce chyli się ku zachodowi wybieramy opcję grand taxi, by nie łapać stopa po ciemku przy nieoświetlonej drodze. Już po zmroku dojeżdżamy do Aoulouz, szybko znajdujemy hotel, robimy zakupy na kolację, kolejny dzień w drodze i bierzemy prysznic. Na dojazd do Hassi Labied - ok. 800km - daliśmy sobie dwa dni, ale jeśli jutro będzie nam szło równie dobrze (niewiele ponad 200km) to możemy się nie wyrobić w czasie;). Wykończeni zasypiamy.
Rano wstajemy gdy jest jeszcze ciemno i wychodzimy na wylotówkę. W naszym kierunku zbliżają się czarne chmury i pojawia się... tęcza! Może nie tak spektakularna jak te szkockie, ale jak się później okazuje z tą samą dawką szczęścia na drogę!
Wstajemy za wcześnie by mieć jakikolwiek ruch na drodze. Poza wyjeżdżającymi taksówkami nie jeździ nic, a przed nami 600 km drogi do pokonania w jeden dzień... i może jest to niewiarygodne, ale udaje nam się pokonać całą trasę w 12 godzin. Nigdzie nie łapiąc stopa dłużej niż 20 minut, robiąc 3 przerwy, łącznie pięć minut na toaletę i raz na kanapkę :). A sporo dzięki kolejnym Francuzom, którzy z Taliouinne zabrali nas w końcu na bardziej ruchliwe drogi, aż do Ouarzazat!
Gdy dojeżdżamy do Rissani tuż po zmroku, zgodnie ze wskazówkami naszego hosta próbujemy wziąć taksówkę do Hassi Labied, ale kwota 10 euro jest podejrzanie za duża. Pytamy się chłopaka wsiadającego do taksówki dokąd jedzie, on pyta nas gdzie my chcemy jechać. No i gdy już prawie odjeżdżają on otwiera drzwi i mówi nam, że to nie ten postój taksówek, że musimy iść do centrum, tam znajdziemy w naszym kierunku. Zaglądając do naszego śmieciowego przewodnika gdzie 2 cm są równe 10 km próbujemy odgadnąć gdzie to centrum jest? Idziemy w kierunku, który pokazał nam chłopak, ale to chyba nie tam, bo stamtąd przyjechaliśmy. Pytamy przechodnia o centrum i gdy on proponuje, że nas podprowadzi, bo i tak idzie w tamtym kierunku, zatrzymuje się auto. Z samochodu wyskakuje chłopak i po angielsku pyta gdzie chcemy jechać, czy szukamy postoju taksówek w kierunku Sahary, że jak chcemy to oni nas podwiozą, że spoko loko, kierowcą jest hiszpanka i będzie za free. No dobra i tak idziemy w tamtym kierunku, czemu nie. Wsiadamy. I to właśnie przed takimi ludźmi przestrzegał nas Mohammed. Gdy tylko ruszamy oni zaczynają swoje historyjki. O swoim świetnym hotelu w super cenie, a jak jednak chcemy jechać dalej to mają super kierowcę co mówi po angielsku, auto 4x4 i w ogóle full wypas. Wysiadamy, dziękujemy, rozglądamy się po centrum w kierunku naszych grand taxi do Merzougi. Ni widu, ni słychu. Kierowca 4x4 już biegnie w naszym kierunku. Odwracamy się;) i postanawiamy jednak wrócić do taksówek i zapłacić te 10 euro za kurs do Merzougi - może rzeczywiście jest późno i nikt już nie jedzie w tamtym kierunku? Wydaje nam się jednak, że może ta śmieciowa mapka przedstawia nasze aktualne położenie, a nie poprzednie. W sumie przedstawia jedno i drugie ale w śmiesznej skali...  znajdujemy restaurację spod której ma odjeżdżać busik co godzinę w kierunku pustyni. Niestety dopada nas w końcu kierowca 4x4 ;).

- You going to Merzouga?
- (udajemy głupków)
- Taxi Merzouga? Par le wu franse?
- Noł!
- Do you speak English?
- ...noł!! mówimy tylko po polsku! nie znamy innych języków!
- Pooolska... dzień dobry!
- (o nie...)
- What place you going in merzouga?
- no place!
- what hotel?
- no hotel!!
- my hotel? you want? very cheap price!
- not your hotel!!
- no hotel, no merzouga, thank you.
- ...

Całej sytuacji przygląda się dziadek. Gdy tylko kierowca odchodzi, podbiega do nas i po francusku mówi, że to oto auto naszych marzeń to prawdziwa taksówka do Merzougi, klepiąc zdezelowanego piaskowego mercedesa po bagażniku. Pyta gdzie chcemy jechać i mówi ile będzie kosztować. Woła pozostałych ludzi i kierowcę. Ciekawe od której czekał by wrócić z powrotem do domu skoro zainteresował się całą sytuacją i nas ogarnął. Od dobrej godziny jest już porządnie ciemno i nic kompletnie nie widać. Dojeżdżamy do Hassi Labied, odnajdujemy Mohammeda, a on zaprasza nas na herbatę i wspólną kolację do jego domu. Mohammed ma specjalne, trzypokojowe mieszkanie dla gości z CS. A że jest to bardzo atrakcyjna destynacja często jest pełno ludzi. No ale dziś jesteśmy tylko my. Chwilę rozmawiamy, bo i on jest zmęczony i my wyczerpani drogą. Przy okazji mówi nam, że 3 dni później jest Aid el Adha - najważniejsze muzułmańskie święto, święto ofiarowania. I dopiero teraz dociera do nas dlaczego od jakiegoś czasu widzieliśmy tyle podróżujących owiec. Na dachach autobusów, w bagażnikach, z tyłu aut osobowych, na przyczepach motorów. Cała zagadka podróżujących owiec zostaje wyjaśniona. No i Mohammed by świętowanie miało sens pości 10 dni przed. Taki mały ramadan. Gdy rano się budzimy i wychodzimy przed drzwi, widok zapiera nam dech w piersiach! Nie dalej niż 500 m od domu piętrzą się piaskowe wydmy Erg Chebbi. Cieszymy się jak dzieci. Z niepełną butelką wody idziemy zdobywać najwyższą wydmę. Słońce nie jest jeszcze tak wysoko, ale piasek zaczyna być powoli cieplutki. Ściągamy buty i pozwalamy oblepiać miałkiemu piasku nasze stopy. Wspinamy się i wspinamy, a z każdym krokiem ubywa nam wody. Docieramy na grań najwyższej wydmy i zajmujemy wygodne pozycje do oglądania widnokręgu. Nasza głupota, że wzięliśmy za mało wody;). Schodzimy na dół do wioski zjeść lekki obiad i kupić tyle wody żeby nam starczyła na przesiedzenie reszty dnia, aż do zachodu na pustyni. Po drodze prawie umieramy z pragnienia, ale udaje nam się dotrzeć do wody, zjeść coś i z powrotem wracać na wydmy. Gdy wracamy na szczyt tej samej wydmy co poprzednio... w stronę pustyni nadciągają czarne chmury;). Tak sobie nawet myślimy, że fajnie byłoby przeżyć wiatr z deszczem na pustyni, taki survive ;), ale gdy do tego wszystkiego zaczynają latać nad nami błyskawice rozum bierze górę nad sercem;). Gdy burza przygania nas do domu, spotykamy tam znajomego Mohammeda, który zostaje z nami w mieszkanku na noc. Okazuje się, że mamy kilka wspólnych tematów, a gdy burza przechodzi wychodzimy na resztkę zachodu słońca - okazuje się, że jeden z ciekawszych w naszym życiu - ciężko to opisać, więc zamieścimy zdjęcie;).
Rano wstajemy w zupełnej ciemności. Wpadamy na krzaki, wchodzimy w błoto... aż dochodzimy na pustynię, wybieramy sobie jedną z wydm i czekamy na wschód słońca. Światło zza horyzontu coraz jaśniej odkrywa dla nas wydmy. Na szczęście wybieramy tą z dala od trzydziestu wielbłądów z turystami;). Wracamy, jemy szybkie śniadanie, żegnamy się z Mohammedem i wracamy na drogę - już w kierunku Marrakeszu. A saharyjskie muchy razem z nami... ;)