kasia and przemo

Rozpędza się czas, dni zawijają się w pętlę, jeden za drugim, i nawet nie wiemy kiedy, przelatują przez nas. Ale kiedy i jak? Dopiero był czerwiec, a kalendarz wskazuje, że wrzesień za chwilę. Proper lato, pierwsze od sześciu lat niby takie tutaj było. Szczęście mieli rodzice, którzy wpadli na kilka dni w lipcu i im poświeciło słońce. A później dostaliśmy Karolę na własność na trzy tygodnie i też miała szczęście. I my mieliśmy szczęście, bo we trójkę radośniej i pogoda była i kąpać się można było w rzekach, wodospadach i jeździć na rowerze. I zbierać jagody, czereśnie, maliny i je zjadać. Robić ogniska, spać pod namiotem i jeździć na rowerze w ulewnym deszczu. A potem pojechać we trójkę na woodstock, zakochać się w tym miejscu, we wszystkich ludziach dookoła kolejny raz, szaleć na koncertach, kąpać się w błocie i szeroko uśmiechać. Magia.
A potem wróciliśmy i szał sezonu nastał, więc od powrotu na początku sierpnia, mieliśmy do tej pory dwa dni wolnego. Zadyszka… ale już niedługo wróci do normalności. Chyba :).

Chyba uzależniliśmy się na dobre, bo prawie każde wolne ostatnio spędzamy na rowerach. Bliżej albo dalej, ale zawsze nam się trochę jazdy wkręci. W sumie jak nie padamy na twarz po pracy to jedziemy dalej… a jak już totalnie nie mamy siły to pedałujemy dla zasady, do sklepu ;). Chociaż nie zawsze. Ostatnio oboje wstaliśmy o 6.00 do pracy, skończyliśmy w okolicach 14.00, po 16.00 wskoczyliśmy na rowery i przejechaliśmy ponad 90km w kierunku Mallaig… całe popołudnie, albo właściwie wieczór (skończyliśmy jechać o 23.00 – dobrze że tutaj późno robi się ciemno, a aktualnie to w zasadzie zupełnie ciemno nigdy nie jest) i rozbiliśmy sobie namiot nad jeziorem pod wiaduktem :D. Rano obudził nas deszcz, więc ruszyliśmy się dopiero po 10.00, by o 12.00 finalnie dojechać do Mallaig. Wskoczyliśmy na prom, dopłynęliśmy na Skye i jechaliśmy sobie w stronę domu. Skye za wiele nie zobaczyliśmy, bo było dosyć mgliście. No i tak pedałowaliśmy cały kolejny dzięń, jedliśmy po drodze dobre rzeczy i piliśmy dużo kawy :D. Tego dnia przejechaliśmy 153km, wspięliśmy się w sumie ponad 1000m, dojechaliśmy do domu o 23.00 i poszliśmy na imprezę, z której wyszliśmy o 5.00 rano…

Aaa… dostaliśmy półtora dnia wolnego! Pojechaliśmy sobie, najpierw było bezchmurne niebo, później grad, 3 stopnie, ulewy, śnieg padał nawet. Znaleźliśmy szybko fajnych ludzi na warmshowers i pofrunęliśmy w szkocką otchłań;). I kupiliśmy sobie flancę pomidorów w budce telefonicznej :D.
A żeby nie było tak bezinwazyjnie to przy jednym ze zjazdów Kasi się wpadło w poślizg i trochę tylna przerzutka nie bardzo chce współpracować. Ale na szczęście Kasia jest cała i zdrowa, a przerzutką się zajmiemy jak będziemy mieć chwilę czasu… na razie się nie zapowiada.

Nie pierwszy raz uświadomił nam Wrocław, że oddala się co raz bardziej. I nie ma już sentymentu, chociaż tyle miejsc, wydarzeń, koncertów i fajnych chwil. W pamięci. Nawet wpadniemy czasem na jakichś nieziemskich ludzi, czajownia wciąż jest, ale to już nie to. Zauważyliśmy to już w zeszłe wakacje, że tęskniliśmy za niczym. A może taki nasz fart, że mieszkaliśmy tam w najlepszym okresie tego miasta. Otwarte miasto? Ha, ha. Może zostało gdzieś na sloganie. I nie pomoże już CRK, wszystkie otwarte umysły tego miasta. Zostało dresiarstwo, pierdolony śląsk wrocław i rynek wypełniony zielonymi szalikami szukającymi zaczepki, bo nie potrafią nic więcej. Gdzie jest moje miasto? Nie widzę już artystów, 11 listopada lepiej nie wychodź z domu, bo z idiotami w większej grupie walka nie ma większego sensu. Co jest? Nie wiem, ja już nie chcę, już tam nie mieszkam, co mnie to w ogóle…
Oddaliliśmy się, a poza tym w ramach wizyty w Polsce wyskoczyliśmy do Berlina do Eweliny. Kiedy my się już tam zbieraliśmy? W końcu dotarliśmy, Karolę wyciągnęliśmy ze sobą i fajnie się stopowało. Fajnie zobaczyć się z Eweliną, ale Berlin trochę nas postraszył swoimi wielkimi ulicami wielkich budynków. Zaskakujące, dziwne miasto. Głębiej niż półtora dnia musielibyśmy się w nim zanurzyć, żeby coś sensownego napisać…

Fort Augustus za to, jak Fort Augustus. Góry, jezioro i cisza wychodząc na ulicę. Dziko rosnące pole czosnku niedźwiedziego, dziko rosnący rabarbar, za to lubimy to być. No i sporo pracy, ale przecież po to tu przyjechaliśmy. Ale fajnie się zanurzyć rowerem między niesamowite krajobrazy mając chwilę wolnego. Mogłoby być tylko trochę cieplej i mniej padać :). Ale tego chyba nie zmienimy. Lepiej przywyknąć, zatem, chyba. Nie przywykliśmy jeszcze?