kasia and przemo

Mcleod Ganj idealnym się okazuje na taką chwilę oddechu, po ponad miesiącu w podróży. Potrzebowaliśmy kilku takich dni odpoczynku, żeby znów mieć siłę na Indie. Szczególnie, że delikatnie się pochorowaliśmy. Tutaj śpimy do późna, czytamy książki, słuchamy muzyki, nie męczy nas upał, spacerujemy w chmurach wyśnionych krajobrazów i wstępujemy na herbatę do lokalnych restauracyjek. Jesteśmy tutaj już tyle, że mamy nawet swoją ulubioną, z pięcioma stolikami, tak samo z resztą jak miejsce na drugim końcu Mcleod Ganj, gdzie Tybetanki sprzedają najlepsze momosy. No i jesteśmy sami. Brakowało nam czasu tylko dla siebie. Nie jesteśmy zupełnych samotników, ale podczas jazdy na stopa i spania przez couchsurfing, ciągle otaczają nas inni ludzie. Niesamowitym jest poznawać nowych ludzi, ich życie, kulturę i punkt widzenia, ale w pewnym momencie poczuliśmy, że potrzebujemy zostać sami. W końcu mamy taką możliwość.
Mcleod Ganj ma jeden minus. Są tu wszystkie rodzaje ciuchów (i nie tylko ciuchów) jakie przyjezdny mógłby sobie zażyczyć, ale w cenach adekwatnych do ilości turystów (sami biali). Choć i my nie potrafimy chwilami się oprzeć gdy ceny są do zaakceptowania (torebka, portfel).
Zmieniliśmy hotel, na co prawda trochę droższy (ze 100 na 250rs za pokój), ale z kontaktami (u nas naokrągło coś się musi ładować) i ciepłym prysznicem. Do tego tutaj nie śmierdzi wilgocią, przez okno wpada masa naturalnego światła, a na łóżku leżą miękkie i czyste materace. W naszym poprzednim łóżka były tak twarde, że bolały nas wszystkie kości i stwierdziliśmy, że bezpiecznie będzie używać właśnych prześcieradeł. Do tego pani co chwilę pytała czy już będziemy wyjeżdżać, a i słyszeliśmy jak zwraca komuś uwagę, że zużywa za dużo wody (na co Pan: "ale ja tylko raz się kąpałem!"). No i w końcu się przenieśliśmy.
Odwiedzimy jeszcze kilka miejsc leżących nieopodal Mcleod Ganj i będziemy się zbierać do Rishikesh. Musimy się jeszcze tylko dowiedzieć, kiedy najpóźniej powinniśmy dostarczyć do ambasady resztę niezbędnych dokumentów. Jeśli wszystko będzie szło po naszej myśli to po Rishikesh jechać będziemy na wschód do Varanasi.
A póki co - pozdrawiamy! Ciągle z chmur... :)

Ps. dziś znaleźliśmy drugą parasolkę:) zbawienne, bo Mcleod Ganj jest miejscem na tym świecie, w którym pada naokrągło...

I standardowo przepraszamy za jakość pomniejszanych i kompresowanych zdjęć w paincie... ale dzięki temu są małe i jest jakakolwiek możliwość umieszczenia ich w internecie na tutejszych łączach.

W środę, ledwo podnieśliślmy się z łóżka i zlani potem, chwiejnym krokiem na tabletkach przeciwgorączkowych wyczłapaliśmy się z hotelu. Szybko wskoczyliśmy na rykszę i za 30 rupii dojechaliśmy na dworzec autobusowy. Znaleźliśmy z pomocą kilku ludzi nasz peron (24) i pacnęliśmy się na ławkę obok - jak się okazało po chwili z nimi rozmowy - Południowych Koreańczyków. Autobus do Dharamsali miał zjawić się za godzinę, podczas której zeszło się jeszcze kilkunastu białych i 3 razy tyle kolejnych Koreańczyków, z których każdy jeden mieszkał w tym samym hotelu co my. Chętnych do autobusu wyglądało na więcej, iż byłby w stanie pomieścić autobus, więc stwierdziliśmy, że ja się zajmę plecakami, a Kasia zwinnie bez plecaków zajmie nam miejsca. Gdy autobus zaczął podjeżdżać, wcisnąć się chcieli do niego wszyscy na raz, aż się zblokowało i przez chwilę nie mógł wejść nikt :), ale Kasia dostała się do środka, a na dodatek spontanicznie wrzuciliśmy bagaże przez okno, żeby i dla nich nie zabrakło miejsca, a ja później tylko wszedłem i spokojnie sobie usiadłem na zajętym miejscu. Wyglądało to mniej więcej tak jak zajmowanie miejsc w polskich pociągach za starych czasów :), a my ze swoimi spontanicznymi pomysłami, mimo iż pierwszy raz w Indiach autobusem wyglądaliśmy chyba na najbardziej zorganizowanych, a zupełnie tak nie było :).
Autobusy to miał być folklor, kury pod siedzeniami, lokalni ludzie, muzyka... a jechaliśmy autobusem, którego pasażerowie składali się w 3/4 z Koreańczyków, 1/4 białych, hinduskiego kierowcy, konduktora oraz 4 lokalnych ludzi, którzy wymieniali się co wioskę...
Droga była dramatyczna, bo do Dharamsali jechać mieliśmy 6 godzin (12-18), a jechaliśmy 9 i to z opóźnieniem (13-22:00). Całą drogę miałem gorączkę, więc z tego punktu widzenia folklor indyjskiej drogi staje się chwilami nie do zniesienia. Jak kierowca używa klaksonu mijając każdy pojazd, każdego człowieka na poboczu, zamiast kierunkowskazu, albo gdy wyprzedza przez zakrętem żeby ewentualne auto z naprzeciwka słyszało, że jedzie (!), a klakson w środku głośniejszy jest niż na zewnątrz to ma się ochotę podejść i autentycznie strzelić kierowcę w łeb. A naprawdę źle się robi, kiedy kierowca sam nie wie dokąd jedzie i zamiast w prawo, skręca w lewo. Dopiero po chwili uświadomiony przez osobę trzecią zawraca, by za chwilę pojechać drogą dla aut nieco niższych od autobusu, przywala dachem (na szczęście zwolnił do 5km/h) w blaszaną bramę (miernik wysokości przed wjazdem do tunelu) i znów zawraca, a Ty akurat masz gorączkę, to...
Ale dojechaliśmy w końcu do Dharamsali, przez lokalne wioski, miasteczka, piękne zielone widoki i ogromne krzaczory oficjalnie nielegalnej w Indiach marihuany.
Szczerze mówiąc po wyjściu z autobusu ledwo stałem na nogach, ale zgadaliśmy się z parą Koreańczyków i wzięliśmy dzieloną taksówkę do Mcleod Ganj (4km skrótem taksówkowym, 500m wyżej niż Dharamsala, czyli ok. 1700m n.p.m.), bo jedyna była to opcja dojazdu o tej godzinie do wioski, sporo wydaje się nam przepłacając, bo zapłaciliśmy w sumie z Koreańczykami 200rs (w LP jest napisane, że 130).
Wysiedliśmy w Mcleod Ganj i weszliśmy do pierwszego spotkanego hotelu pół godziny przed zamknięciem. Na szczęście okazało się, że jest wolny pokój, bez łazienki i to za 100rs (2$). Wychodzi po dolara za osobę :). Czysty, prosty, schludny. Jak za stówkę to rewelacja. Ostatkiem sił położyliśmy się, wziąłem jeszcze dwa paracetamole... i od tego momentu jest już tylko lepiej :).
Zdecydowaliśmy, że Kasia z samego rana pójdzie szukać apteki z czymś na gardło, bo po stanie gardła i prawie już niemożliwości mówienia zdiagnozowałem sobie anginę. Amrisatr - pot, wiatrak, pot, wiatrak... proszę bardzo. W ulewnym deszczu znalazła tylko tabletki (cukierki) na kaszel, przemaczając 3/4 swoich ciuchów i podobno nieprzemakalną kurtkę (suszą się do dzisiaj!). Później znalazła aptekę, w której u wyjątkowo - jak na Indie - kompetentnego Pana udało się kupić antybiotyki na anginę (tak, w Indiach można sobie kupić antybiotyki bez żadnej recepty) za 200rs. Innego hotelu nie znaleźliśmy do dzisiaj, bo wszystkie są albo za drogie, albo nie ma wolnych miejsc. Ten też jest przyjemny, ale nie ma w pokoju kontaktu, więc nie możemy sobie nic naładować, a w 20 stopniach miły byłby również jakiś ciepły prysznic, a tu jest tylko zimna woda. Tyle, że cena 350rs trochę nas przerasta, a i tak jak się okazuje za 500rs to się tutaj na codzień poprostu nie da i spływa nam więcej... więc nie wiemy jak to później będzie :).
Stwierdziłem, że czas się wyleczyć i pierwszy dzień w Mcleod Ganj przeleżałem cały w łóżku, a Kasia się mną opiekowała :), tj. szukała innych hoteli, przynosiła obiad, jogurt na osłonę przez antybiotykami, grała ze mną w państwa miasta żebym się nie nudził :D i w ogóle najlepsza żona na świecie :). Drugiego dnia popołudniu dałem wyciągnąć się na internet i herbatę, ale że w kawiarni był full, poszliśmy na spacer po miasteczku, a na herbatę wstąpiliśmy w drodze powrotnej. Od wejścia ktoś nam się wyraźnie przyglądał, a po chwili okazało się, że są to dwie polki... tak zaczęliśmy rozmawiać, że po chwili się do nich przysiedliśmy i rozmawialiśmy, rozmawialiśmy, rozmawialiśmy... :). Okazały się tak fajne, że później poszliśmy jeszcze do innej kawiarni na kawę, pospacerowaliśmy, poznaliśmy oprócz Marty i Gosi, Marka, który również z nimi podróżuje i umówiliśmy się, że spotkamy się kolejnego dnia rano.
Tak też się stało i spędziliśmy wczoraj razem cały dzień. Strasznie się cieszymy z tego spotkania, bo strasznie niesamowici są to ludzie i bardzo fajnie spędza nam się razem tutaj czas. A Mcleod Ganj jest niesamowite! Po pierwsze ma niesamowity klimat, bo żyje się tutaj... w chmurach. Jesteśmy na wysokości chmur i niesamowitej magii nadają całemu temu tybetańskiemu miejscu. Jest pochmurno, więc widoczność chwilami sięga kilkunastu metrów, ale ma to swój urok. W całym mieście są ciuchy, o jakich właśnie marzyliśmy jadąc do Indii... i wiecie co? Na każdym z tych ciuchów jest metka... "made in Nepal" :). Tylko ceny za te ciuchy i pamiątki mają trochę nietego, ale to może w Nepalu w takim razie. Dziś znów spędzimy dzień z poznanymi Polakami :), a od jutra będziemy eksplorować okolice Mcleod Ganj. Narazie nie mamy w planach stąd wyjeżdżać, bo na myśl o temperaturze w "prawdziwych Indiach" przewraca nam się w żołądkach... poza tym tutaj jest czysto i nie śmierdzi ;).

Przepraszamy za jakość zdjęć, ale są pomniejszane i kompresowane w paincie, żeby jakkolwiek dało się je wrzucić.

Zrobilismy test na malarie i wyszedl negatywny. Wyglada zatem na to, ze zlapalismy po prostu podroznicza biegunke, ktora nienajlzejsza jest do przejscia. A test na malarie kosztowal... 100 rupii (2$). Mamy nadzieje, ze jutro dojedziemy do Dharamsala i odpoczniemy od upalow. Jak tam znajdziemy jakis szybszy internet to sprobujemy wrzucic zdjecia, bo niestety tutejszy zupelnie sie do tego nie nadaje.
Pozdrawiamy.

Amritsar, miejsce swiete dla sikhow, jak Mekka dla muzulmanow. Zlota swiatynia z 730kg czystego zlota, darmowe jedzenie i show na granicy indyjsko-pakistanskiej. A dla nas?
Owszem, bylismy w swiatyni, jedlismy darmowe wegetarianskie jedzenie od sikhow i nawet na granice nas ponioslo, ba, nawet nam sie tam podobalo. Ale nie w tym rzecz...
Amritsar to miejsce, w ktorym przechodzimy chyba najwiekszy kryzys, jaki kiedykolwiek nam sie przydarzyl. Pogoda to istne pieklo! Nie wiemy ile jest stopni, ale dajemy spokojnie ponad 40-tke. Dolozyc do tego wilgotnosc rzedu 90-100% i jestesmy ugotowani. Wystarczy wyjsc na ulice, zeby zlalo Cie wiadro potu i nawet nie trzeba sie ruszac. Wystarczy usiasc gdzies na godzinke, a po godzinie arafatke, ktora wycierasz twarz z potu mozna wykrecac, tak samo jak reszte ciuchow. Skora na palacach dloni jest pomarszczona jak po 3 godzinach na basenie, a w zasadzie to zadna roznica czy weszlo by sie w tych ciuchach do wody, czy wyszlo na ulice. Autentycznie, to jest nie do zniesienia! Mamy w naszym hoteliku za 2$/os. wiatrak nad lozkiem. Ale to dziala tak, ze lezac na plecach dmucha na Ciebie powietrze jak z goracej suszarki i powiedzmy, ze jest nawet ok, ale pod plecami wszystko jest mokre. A jak wylaczy sie na minutke (zaniki pradu) to przez ta minute masz wrazenie, ze znalazles sie w saunie. To po prostu jest masakra! Mamy - Kasia od 2 dni, a ja od wczoraj - do tego problemy ze zdrowiem. Dzisiaj w nocy, zeby zbic moja goraczke potrzebowalismy 3 tabletek (!), bo w przeciwnym wypadku trzeslem sie w wyzej opisanej temperaturze z zimna, musialem przykryc sie spiworem (komfort spiwora -5) tak z reszta jak Kasia noc wczesniej. Nie wiemy co nam jest, mamy nadzieje, ze nic powaznego, ale troche obawiamy sie najgorszego (malarii), bo objawy mamy ksiazkowe (biegunka, kaszel, goraczka, bol glowy). Z drugiej strony, Kasia chodzila przeziebiona od 3 dni, wiec moze po prostu grypa nas kladzie, a moze biegunka podroznicza o podobnych objawach (bez kaszlu). No i byloby wyjatkowym niefartem zachorowac na malarie w jednym czasie, jedno po drugim. Ciezko stwierdzic, ale dzisiaj rano czulismy sie tak zle, ze z obawy o zdrowie przeszedl nam przez mysl nawet powrot do Polski. Tyle, ze nie tylko nas w tym wszystkim chodzi... zobaczymy.
Narazie z okazji wziecia 3 tabletek (paracetamol+ibuprofenum) oraz 2 przeciwbiegunkowych czuje sie troche lepiej, wiec pisze notke. Jutro w planach mielismy jechac do Dharamsala i postaramy sie to zrealizowac. I jesli wszystko pojdzie po naszej mysli, to zostaniemy tma chyba troche dluzej niz zwykle, bo w Dharamsala jest ok. 20 stopni (gory), wiec chcielibysmy troche odpoczac od tej piekielnej temperatury. No i zobaczymy jak bedziemy sie czuli. Zyczcie nam zdrowia.

Korzystając z szybkiego internetu (prawdopodobnie ostatni raz, bądź jeden z nielicznych w Indiach) wrzuciliśmy zdjęcia, które zrobiliśmy do tej pory. Z góry przepraszamy, ponieważ są nieprzeglądnięte, nieposegregowane i w ogóle mogą się powtarzać bądź być wrzucone poruszone itp. nie nadające się do publikacji. No ale są :). Zapraszamy więc do galerii po kliknięciu w TEN LINK. Galeria dostępna również z menu po lewej - "Zdjęcia (2010-...)".

Drugi dzień w Delhi. Ok, jest gorąco. Wilgotność powietrza między 90, a 100% powoduje, że jesteśmy mokrzy właściwie przez cały czas. Cieknie z nas. Najbardziej męczący typ pogody. Jedzenie nie jest aż takie ostre, chociaż to pewnie zależy jak dla kogo. I nie jest aż tak strasznie tłoczno, brudno i nie śmierdzi aż tak. Choć jak wybraliśmy się dzisiaj na Paharganj, to rzeczywiście można go zaliczyć do wszystkich trzech wymienionych wyżej podpunktów. Ale to nie znaczy, że się nam nie podobał. Bo w Delhi w ogóle czujemy się przyjemnie. To tak trochę jakby być na woodstocku przez cały czas :). A dziś stargowaliśmy pierwsze spodnie dla Kasi z 950rs na 170rs, licytacje ze sprzedawcami również uważamy za całkiem niezłą zabawę. No i kupiliśmy przewodnik Lonely Planet po Indiach (niecienka i nielekka jest to księga do noszenia), używany a więc i za mniejsze pieniądze niż oryginalnie kosztuje. Również się trochę potargowaliśmy. Przejechaliśmy się rowerową rykszą, a na motorykszę przyjdzie jeszcze czas, bo narazie trochę się boimy, że nas Pan rykszarz powiezie naokoło żeby wycągnąć od nas za dużo pieniędzy :). Jedynie co niefajne, że mamy pewien problem z polską ambasadą, a dokładniej ze ślubem, a jeszcze dokładniej z jego datą. Ale mamy nadzieję, że wszystko się dobrze skończy. Narzekamy na gorąco, a póki co nie jest tak strasznie, bo pomiędzy 30, a 35 stopni. Zobaczymy jak się będziemy trzymać po jutrze, w zapowiadanych 43 stopniach...

Pierwsze nasze wrażenia z Indii.

Jest goraco - a raczej parno.

Do Delhi dolecielismy o 4 nad ranem. Delikatny stres czy nasze bagaze przesiadly sie razem z nami, ale na szczecie lecialy naszym samolotem. Pózniej byla wymiana pieniedzy dla obcokrajowców po gorszym kursie niz czytalismy w internecie... I zaplacenie z góry za taksówke do pierwszej stacji metra w kierunku domu naszej hostki.
Gdy jechalismy taksówka z lotniska do metra przez chwile bylismy zaskoczeni lewostronnym ruchem ulicznym (bo wiedziec to jedno, a robic to drugie :) ) A pózniej spedzilismy czas w metrze na ogladaniu z jego okna swiata za nim.
Najpierw jechalismy przez ogromne blokowisko. I stacje mialy caly czas ta sama nazwe, zmieniala sie tylko liczba sektoru. Nastepnie zaczely sie mniejsze zabudawania i totalny nielad architektoniczny. Pomiedzy budynkami mozna bylo dostrzec rózne swiatynie, ogromna postac boga i stupy. Do metra wchodzily co raz to bardziej kolorowo ubrane kobiety i mezczyzni wnoszacy rózne zapachy ze soba.
Do domu Kriti - dziewczyny, u której spedzimy pierwsze nasze indyjskie dni dotarlismy jak po sznurku, mijajac po drodze ryksze i motoryksze. Niestety niewidzielismy jeszcze ani jednej swietej krowy :(
Wypilismy rewelacyjny Masala Tea, chwilke porozmawialismy o nsazych podrózach, o postrzeganiu religi w naszych krajach, o róznicach spolecznych w Indiach i wszyscy poszlismy spac. My poprzedni caly dzien spedzilismy na lotniskach czekajac, a to na odprawe, a to na otwarcie bramy, odlot. Na samolot. I po 8 godzinach znów to samo czekanie. Noc wczesniej spalismy okolo 5 godzin, teraz ta cala noc lecieliœmy, wiec bylismy konkretnie niewyspani. A Kriti cala noc robila projekt (jest grafikiem), wiec rówiez z radoscia poszla rano spac.
Co bedzie dalej i jak wygladaja nasze Indie napiszemy najszybciej jak sie da! Bo za chwile uciekniemy na miasto.... chociaz troche sie boimy :p:p.

Z gory przepraszamy za brak polskich znakow oraz literowki, ale z co raz trudniejszymi klawiaturami przychodzi nam sie mierzyc :).

Dwa lata temu, wyjezdzajac z Iranu, napisalismy na blogu, ze napewno jeszcze kiedys tu wrocimy, byc moze w drodze do Indii... i prosze! Oto jestesmy, w drodze do Indii - na swoj slub.
Po przekroczeniu granicy, z drobnymi problemami i sugestiami ze strony pani celnik (Kasi pierwsza strona w paszporcie trzyma sie na 1/3 strony, bo popekala od ciaglego odginania do kontroli na granicach). Z granicy dojechalismy na stopa, choc z kierowca taksowki do Jolfy i kierowalismy sie w strone wylotowki na Tabriz. Nagle zatrzymal sie samochod i kierowca zaprosil nas na wycieczke, bo wlasnie wybieral sie ze swoja rodzina w pobliskie gory. Gdy dojechalismy na miejsce spotkalismy sie z jego rodzina liczaca 3 samochody. Prawdziwy piknik w iranskim stylu. Mielismy jeszcze tego samego dnia dojechc z nim do Tabriz i wsiasc w autobus do Esfahanu, by dalej jechac do Shiraz, skad mamy samolot do Indii (samolot do Indii znalazl sie na naszej drodze z powodu niebezpiecznej sytuacji w Pakistanie - nie wydaje sie wiz turystycznych do tego kraju).
Ali, jego zona i 2 corki, byli tak niesamowici, ze zostalismy z nimi jeszcze jeden dzien dluzej w Tabriz. Wsiedlismy w autobus bezposrednio do Shirazu i po 21 godzinach znow znalezlismy sie w miescie, gdzie kazdy mijany nas czlowiek krzyczy "hello Mister how are you!!!". Szukajac oszczednosci wybralismy wize tranzytowa, 7-dniowa przez Iran. By tego czasu niespedzic na drodze - i by nieutknac w goscinnosci Iranczykow - zdecydowalismy sie na autobus do Shiraz.
Spedzilismy tu 3 fantastyczne dni u Mohameda odkrywajac na nowo znane i poznajac nieznane nam miejsca. Czas spedzilismy tutaj na rozmowach i spacerach z naszym hostem, iranskimi turystami z Teheranu, niemieckimi turystami z Monachium, dziewczyna Mohameda i jego znajomymi. Delektowalismy sie falaflem, falude, lodami szafranowymi i wegetarianskimi posilkami przygotowywanymi specjalnie dla nas przez mame naszego hosta. I chodzilismy caly czas przejedzeni :). A dzis przyszlo nam pozegnac sie z Mohamedem, jego rodzina i przeprowadzilismy sie do jego znajomych.
Jutro (wlasciwie to juz dzisiaj) popoludniu mamy samolot, najpierw do Sharjah, a nastepnie lot do Delhi.

Troche Przemo jest przerazony tym wszystkim co nas niebawem czeka...

- temperatura
- robalami
- Indiami
- robalami
- temperatura
- robalami

Ale ja wiem, ze damy rade i choc jestem juz strasznie zmeczona i nie mam jak wrzucic zdjec obiecuje zrobic to przy pierwszej okazji!
Do nastepnego... z Indii.