kasia and przemo

Gdy temperatura na dworze spada poniżej 15 stopni. I zamiast przemykających pomiędzy listkami zaokiennego buku promieni słońca budzi nas oślepiająca biel nieba, w dni wolne coraz ciężej zwlec się z łóżka. Po prostu pogoda nie zachęca do rowerowych eksploracji okolicy. 
Całkiem gorące lato zaowocowało ogromem jeżyn. Uginającymi się pod ciężarem owoców gałązek. Gdy tylko nie pada, wzdłóż kanału można spotkać ludzi, którzy zbierają je do małych pojemniczków – co nie jest zbyt częstym widokiem we wsi.
Dni mijają mniej więcej jednakowo. Praca rano – praca po południu. W międzyczasie kilka godzin przerwy na chwilę oddechu. Ale to powoli też się zmienia, jak krajobraz za oknem. Wraz z opadającymi liśćmi nad Loch Ness przyjeżdża coraz mniej ludzi. Wieś powoli usypia. W wyjątkowo słoneczne południa czasem jeszcze wysypie się autokar pełen japończyków bądź hindusów, ale nie tak tłumnie jak jeszcze kilka tygodni temu.

A co robimy my? [w chwilach wolnego oczywiście]
Chyba najlepiej by było napisać, że staramy się wpasować w otaczającą aurę. I tak pogody w Szkocji nie zmienimy.
ALE ALE!!
Dostaliśmy jakiś czas temu najlepszą rzecz na świecie – w sumie nawet nie wiem czy to rzecz :)
Jest to ziarno kefirowe, małe tajemniczego pochodzenia skupiska drożdży i wielu pożytecznych bakterii. Dodane do mleka rozmnażają się i w między czasie zamieniają mleko w kefir. Generalnie jest w sieci cała masa informacji na temat tego cuda i jego prozdrowotnych właściwości, ale ja nie o tym. Bo ileż można pić sam kefir skoro można nasze ziarenka włożyć do każdego produktu mlecznego  i otrzymać zdrowo ukwaszoną śmietanę na ten przykład. A skoro tak i mleka pod dostatkiem to raz na jakiś czas w odmianie od kefiru robimy twaróg. I wychodzi nam całkiem najlepszy. Delikatny i kremowy. W sam raz do pojedzienia z miodkiem. Z produkcji twarogu zostaje całkiem sporo serwatki, która też jest całkiem zdrowa, ale jakiś taki smak ma nijaki -  no i za długo stać też nie może więc najlepiej ją wykorzystać do produkcji ricotty. W sumie to niema nic lepszego niż domowe wszystko!  :D
A no właśnie!  oprócz przydomowej mleczarni –tylko krowy nam brakuje, zbieramy grzyby. Zbieramy i nawet niespecjalnie je jemy ale mrozimy i czekają na Mamę przemową tylko biedna będzie musiała chyba rapacholin ze sobą wziąć. Tyle kurek, prawdziwków czy kozaków to nigdy niemieliśmy. 

* Jak ktoś chętny na ziarno kefirowe to pisać pisać pisać – babci już wysłaliśmy i zachwycona. :D

Rozpędza się czas, dni zawijają się w pętlę, jeden za drugim, i nawet nie wiemy kiedy, przelatują przez nas. Ale kiedy i jak? Dopiero był czerwiec, a kalendarz wskazuje, że wrzesień za chwilę. Proper lato, pierwsze od sześciu lat niby takie tutaj było. Szczęście mieli rodzice, którzy wpadli na kilka dni w lipcu i im poświeciło słońce. A później dostaliśmy Karolę na własność na trzy tygodnie i też miała szczęście. I my mieliśmy szczęście, bo we trójkę radośniej i pogoda była i kąpać się można było w rzekach, wodospadach i jeździć na rowerze. I zbierać jagody, czereśnie, maliny i je zjadać. Robić ogniska, spać pod namiotem i jeździć na rowerze w ulewnym deszczu. A potem pojechać we trójkę na woodstock, zakochać się w tym miejscu, we wszystkich ludziach dookoła kolejny raz, szaleć na koncertach, kąpać się w błocie i szeroko uśmiechać. Magia.
A potem wróciliśmy i szał sezonu nastał, więc od powrotu na początku sierpnia, mieliśmy do tej pory dwa dni wolnego. Zadyszka… ale już niedługo wróci do normalności. Chyba :).

Chyba uzależniliśmy się na dobre, bo prawie każde wolne ostatnio spędzamy na rowerach. Bliżej albo dalej, ale zawsze nam się trochę jazdy wkręci. W sumie jak nie padamy na twarz po pracy to jedziemy dalej… a jak już totalnie nie mamy siły to pedałujemy dla zasady, do sklepu ;). Chociaż nie zawsze. Ostatnio oboje wstaliśmy o 6.00 do pracy, skończyliśmy w okolicach 14.00, po 16.00 wskoczyliśmy na rowery i przejechaliśmy ponad 90km w kierunku Mallaig… całe popołudnie, albo właściwie wieczór (skończyliśmy jechać o 23.00 – dobrze że tutaj późno robi się ciemno, a aktualnie to w zasadzie zupełnie ciemno nigdy nie jest) i rozbiliśmy sobie namiot nad jeziorem pod wiaduktem :D. Rano obudził nas deszcz, więc ruszyliśmy się dopiero po 10.00, by o 12.00 finalnie dojechać do Mallaig. Wskoczyliśmy na prom, dopłynęliśmy na Skye i jechaliśmy sobie w stronę domu. Skye za wiele nie zobaczyliśmy, bo było dosyć mgliście. No i tak pedałowaliśmy cały kolejny dzięń, jedliśmy po drodze dobre rzeczy i piliśmy dużo kawy :D. Tego dnia przejechaliśmy 153km, wspięliśmy się w sumie ponad 1000m, dojechaliśmy do domu o 23.00 i poszliśmy na imprezę, z której wyszliśmy o 5.00 rano…